ΕΛΛΑΔΑ - ΜΝΗΜΕΙΑ -

ΕΛΛΑΔΑ - ΜΝΗΜΕΙΑ -
..........................................................ΕΛΛΑΔΑ - ΜΝΗΜΕΙΑ - Αρχαιολογικοί χώροι και Μνημεία στην Ελλάδα. Ελληνικός Πολιτισμός
Η Φωτό Μου
Καθημερινά... με τον Πάνο Αϊβαλή

*
news for Greeks and Greece from the World * Editor: Panos S. Aivalis, journalist * email: panosaivalis2@gmail.com*
..................................................* *ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2017* .........................Καλημέρα στον απανταχού Ελληνισμό *
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
.................. ειρήνη, αγάπη και ελπίδα στις καρδιές μας. Αναστάσιος Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας *
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Οι ’Ελληνες…δέχονται όλους τους αδικημένους ξένους και όλους τους εξωρισμένους από την πατρίδα των δι’ αιτίαν της Ελευθερίας». Ρήσεις του Ρήγα Βελεστινλή

….................…."Η συμφιλίωση των πολιτισμών περνά μέσα από την οικουμενικότητα της Παιδείας"…..

Δευτέρα, 4 Δεκεμβρίου 2017

Η ιστορία 120 χρόνων της Ελληνικής Κοινότητας Μελβούρνης

   Διάλεξη    

Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 120 χρόνων από την ίδρυσή της
Ο ιστορικός ναός του Ευαγγελισμού τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του
Ο ιστορικός ναός του Ευαγγελισμού τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του

Με μια ενδιαφέρουσα διάλεξη της ερευνήτριας Τζουλιάνας Χαρπαντίδου, πρόκειται να εγκαινιασθεί η σειρά εκδηλώσεων για τον εορτασμό της επετείου των 120 χρόνων της Κοινότητάς μας. Η διάλεξη θα δοθεί στο Ελληνικό Κέντρο, σήμερα (Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου) και θα επικεντρωθεί στις πρώτες δεκαετίες της ιστορίας της Κοινότητας, περίοδος η οποία έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση και εξέλιξη του οργανισμού.
Η Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα Μελβούρνης και Βικτώριας αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους εκφραστές της ελληνικής ομογένειας στην Αυστραλία και διαχρονικό σημείο αναφοράς και συσπείρωσης της. Η ιστορική της πορεία που ξεκινά την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα συνεχίζεται παράλληλα με αυτή της ελληνικής παροικίας της Αυστραλίας έως τις μέρες μας.
Στο πέρασμα 120 ετών ο κοινωνικός, οικονομικός, πολιτικός και πολιτισμικός μετασχηματισμός -σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο- ήταν ραγδαίος, όπως επίσης ήταν και η εξέλιξη της ελληνικής παροικίας και των αναγκών της. Η ανανέωση της στελέχωσης του Διοικητικού Συμβουλίου και η ενεργή συμμετοχή και εμπλουτισμός των μελών της Κοινότητας από τη δεύτερη και τρίτη μεταναστευτική γενιά, καθώς και η ανέγερση του νέου κοινοτικού κτιρίου που στεγάζει το Πολιτιστικό Κέντρο, ενσωματώνουν τη συμβολική αλλά συγχρόνως και πραγματική δυναμική του οργανισμού ο οποίος εμφανίζεται ικανός να ανασυγκροτείται και να επαναδιαπραγματεύεται -μέσα στο χώρο και το χρόνο- στις διαρκώς μεταβαλλόμενες κοινωνικές και πολιτισμικές συνθήκες και απαιτήσεις.
Η πρώτη διάλεξη θα επικεντρωθεί στην ιστορική πορεία της Κοινότητας Μελβούρνης όπως αυτή διαμορφώθηκε κατά την προπολεμική περίοδο όπου οι προτεραιότητες του νεοσύστατου δικτύου αλληλοϋποστήριξης αφορούσαν αρχικά τη διατήρηση και προώθηση των ισχυρών -στη διαμόρφωση της ελληνικής εθνικής ταυτότητας- στοιχείων της θρησκείας και της γλώσσας οι οποίες συμπληρώθηκαν σταδιακά από δράσεις που αφορούσαν γενικότερα πολιτισμικά αιτήματα των Ελλήνων μεταναστών.
Η Τζουλιάνα Χαρπαντίδου είναι πτυχιούχος του Τμήματος Κοινωνιολογίας και Μεταπτυχιακού Διπλώματος του Παντείου Πανεπιστημίου, με κατεύθυνση στον Κοινωνικό Αποκλεισμό και τις Μειονότητες. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται με την έρευνα και συγγραφή της ιστορικής πορείας της Ελληνικής Κοινότητας Μελβούρνης, θέμα που αποτελεί και την Διδακτορική Διατριβή της στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Η διάλεξη θα δοθεί στις 7μμ. στο Ελληνικό Κέντρο (Delphi Bank Mez, 168 Lonsdale Street, Melbourne).

___________

Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017

Τα 102 χρόνια ζωής του συμπλήρωσε ο «Εθνικός Κήρυκας» της Νέας Υόρκης

«Εθνικός Κήρυκας» της Νέας Υόρκης [1915 - 2017]





Η καθημερινή εφημερίδα «Εθνικός Κήρυξ» της Νέας Υόρκης είναι η αρχαιότερη και μοναδική εφημερίδα της Ομογένειας που εκδίδεται από το 1915 συνεχώς.
    Η επιβίωση των ελληνόφωνων μέσων ενημέρωσης της ελληνο-αμερικανικής κοινότητας αποτελεί βασικό στοιχείο στη γενικότερη προσπάθεια για διαιώνιση της ελληνικής γλώσσας και κληρονομιάς ανάμεσα στις νέες γενιές. Στις 2 Απριλίου 2013, η ημερήσια εφημερίδα «Εθνικός Κήρυκας» της Νέας Υόρκης συμπλήρωσε 98 χρόνια από την ημέρα της έκδοσής της, καταγράφοντας την ιστορική πορεία των Ελλήνων στον Νέο Κόσμο για σχεδόν έναν αιώνα. «Το γεγονός αυτό δεν αποτελεί μόνο έναν θρίαμβο των ανθρώπων, που στελέχωσαν και έχυσαν ιδρώτα και αίμα πάνω στις λέξεις και τις σελίδες της εφημερίδας αυτής» τονίζει ο εκδότης - διευθυντής του Εθνικού Κήρυκα, Αντώνης Διαματάρης και διευκρινίζει: «Αποτελεί κυρίως έναν θρίαμβο του Ελληνισμού της Αμερικής. Έναν από τους πιο μεγάλους και πιο λαμπρούς. 
Mια απόδειξη του ακαταμάχητου πόθου του ομογενή να ριζώσει στην Αμερική, τη νέα πατρίδα που τον έφεραν οι κατά καιρούς κακοδιοικήσεις της Ελλάδας και της Κύπρου, αλλά και παράλληλα να διατηρήσει ακέραια την ταυτότητά του». Ο κ. Διαματάρης αναφέρει ότι «στον αγώνα του να συνδυάσει τα καλύτερα στοιχεία και από τις δυο πατρίδες του, ο ομογενής δημιούργησε τον “Εθνικό Κήρυκα”, την αυθεντική και αντάξια φωνή του, που αποτελεί το επίτευγμα και τη συνισταμένη των κόπων του για έγκυρη ενημέρωση και εθνική επιβίωση. Γι’ αυτό, Ομογένεια και “Εθνικός Κήρυκας” είναι απόλυτα ταυτισμένα. Γι’ αυτό, “Εθνικός Κήρυκας” και Ομογένεια αποτελούν τα αποδεικτικά στοιχεία ενός Ελληνισμού και ενός δημοσιογραφικού οργάνου που με μόχθο, πίστη στις αρχές και παραδόσεις του Ελληνισμού, αλλά και σεβασμό στους νόμους και τους θεσμούς της φιλόξενης και ανεπανάληπτης αυτής χώρας, μεγαλουργούν.»
Ο εκδότης - διευθυντής της ιστορικής ημερήσιας εφημερίδας της Ομογένειας, σημειώνει επίσης, μεταξύ άλλων: «Η ιστορική επέτειος μάς κεντρίζει το ενδιαφέρον να ερευνήσουμε τους λόγους που συνέβαλαν, ώστε να επιζήσει ο “Εθνικός Κήρυξ” για 102 ολόκληρα χρόνια, μακρότερα από οποιοδήποτε άλλο ίδρυμα της ομογένειας. Αυτό οφείλεται κυρίως στην κουλτούρα που από την αρχή εδραιώθηκε για τη λειτουργία της εφημερίδας, κουλτούρα αρχών, με έντονα τα αισθήματα του χρέους, της ευθύνης και της προσφοράς στους αναγνώστες της. Επίσης, στο ότι διεύθυνση και συνεργάτες υποστήριξαν κατά το πέρασμα των δεκαετιών κατά κανόνα σωστές θέσεις σε κρίσιμα ομογενειακά και εθνικά θέματα. Τέλος, στη θεμελίωση, έπειτα από μακρά και επίπονη διαδικασία, μιας σχέσης εμπιστοσύνης μεταξύ του αναγνώστη και της εφημερίδας.»
Καταλήγοντας, ο κ. Διαματάρης υπογραμμίζει ότι «από το πηδάλιο του Εθνικού Κήρυκα στα 102 έτη ζωής του πέρασαν μόνον επτά εκδότες. Οι τρεις από αυτούς, ο Τατάνης, ο Μαρκέτος και ο υποφαινόμενος υπηρέτησαν συνολικά την εφημερίδα -έως τώρα- για 91 από τα 98 χρόνια που πέρασαν, με τον τελευταίο, εμένα, να κρατά τα σκήπτρα της μακρότερης θητείας (από το 1979). 
Σε χιλιάδες αριθμούνται οι συνεργάτες στα διάφορα τμήματα από την ίδρυση της εφημερίδας. Δεν είναι δυνατόν να τονίσω αρκετά την αφοσίωση, την προσφορά, την αυτοθυσία των συνεργατών του «ΕΚ» καθ’όλη τη διάρκεια της πορείας του και οπωσδήποτε κατά τη διάρκεια των χρόνων που εγώ έχω την ευθύνη της έκδοσης του “Εθνικού Κήρυκα”, των συνεργατών μου σε Νέα Υόρκη, Βοστόνη, Φλόριδα, Αθήνα, Τρίπολη, Ηράκλειο, Λευκωσία. Ο Πέτρος Τατάνης, ο πλούσιος κάποτε ιδρυτής της εφημερίδας, πέθανε φτωχός στη Νέα Υόρκη, στις 12/27/1959 από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία 74 ετών. Μόλις πρόσφατα εντοπίσαμε τον τάφο του, στον οποίο δεν υπήρχε ούτε μια επιγραφή με το όνομά του! Πού να το φανταζόταν, όμως, ότι το δημιούργημα της ζωής του, θα ζούσε ακόμα; Του είμαστε ευγνώμονες».

   ________________

Η ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΣΤΟ ΤΟΡΟΝΤΟ 28Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017





Η ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΤΟΥ ΤΟΡΟΝΤΟ ΓΙΑ ΤΗΝ 28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017
Ολόκληρη η Μεγαλειώδης Παρέλαση.
Πλημμύρισε η λεωφόρος Ντάνφορθ του Τορόντο από την ελληνική παρουσία κατά την παρέλαση της Κυριακής για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, που συγκέντρωσε πλήθος κόσμου υπό τη διοργάνωση της Ελληνικής Κοινότητας Τορόντο.

Η Παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στο Τορόντο!

ΠΑΡΟΙΚΙΕΣ ΕΛΛΗΝΩΝ

Επετειακές εκδηλώσεις διοργανώθηκαν για τον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου στο Τορόντο του Καναδά από τους Έλληνες ομογενείς. Την παρέλαση οργάνωσε η Ελληνική Κοινότητα Τορόντο και σ' αυτήν έλαβαν μέρος η ελληνική κοινότητα, το ημερήσιο ελληνικό σχολείο «Μεταμόρφωση», τα σαββατιανά σχολεία ελληνικής γλώσσας, ελληνικοί και κυπριακοί πολιτιστικοί και φοιτητικοί σύλλογοι και μια ομάδα βετεράνων του Β` Παγκοσμίου Πολέμου.

Παρευρέθησαν εκπρόσωποι της καναδικής πολιτείας, της αρχιεπισκοπής Βορείου Αμερικής, τοπικοί δημοτικοί σύμβουλοι και πλήθος ομογενών.
Η παρέλαση πραγματοποιήθηκε στην οδό Ντάνφορθ της «Ελληνικής πόλης» στο κέντρο του Τορόντο.

 » Ομογενεια

https://notospress.gr/article.php?id=33992

Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2017

Αρχές 17ου αιώνα οι πρώτοι 'Ελληνες στην Αμερική, στον άγιο Αυγουστίνο Φλόριδας

  ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ   
Τι πιστοποιούν νεότερα στοιχεία, ιστορικά έγγραφα-αρχεία κ.ά.

Στις αρχές του 17ου αιώνα φαίνεται ότι αρχίζει η παρουσία των Ελλήνων στην Αμερική. Επίσημα γνωρίζουμε ότι η πρώτη ομαδική μετανάστευση έγινε τον χρόνο 1768, με την έλευση των πρώτων περίπου 400 Ελλήνων (26 Ιουνίου 1768, στον άγιο Αυγουστίνο, βορειοανατολικής Φλόριδας), από την υπό οθωμανική κατοχή -τότε- Ελλάδα, από περιοχές της Πελοποννήσου (Aρκαδία, Μεσσηνία, Λακωνία) και νησιά του κέντρο-νότιου Αιγαίου.
Τους μετάφερε στην Φλόριδα, επί αγγλο-βρετανικής περιόδου (1763-1793), ο ιατρός Dr. Andrew Turnball (με καταγωγή από Σκωτία), φίλος του τότε κυβερνήτη ανατολικής Φλόριδας James Grant, που ήθελε να χτίσει μιά νέα αποικία, νοτιότερα του άγιου Αυγουστίνου, με αγροτικές καλλιέργειες (indigo). Τον Σεπτέμβριο του χρόνου 1768, οι 'Ελληνες μετανάστες είχαν μεταφερθεί στην σημερινή πόλη ''Νέα Σμύρνη'' (Νew Smyrna). Η αποικία (νέα πόλη), πήρε το όνομά της από την πόλη καταγωγής (Σμύρνη) της Ελληνίδας συζύγου του Turnball, Μαρίας. Η αποικία δεν ευδοκίμησε, εξαιτίας επιδημιών και επιθέσεων ινδιάνων. Τον χρόνο 1777, οι άποικοι (όσοι επέζησαν) επέστρεψαν στον άγιο Αυγουστίνο, αφού πρώτα κατάγγειλαν στον νέο κυβερνήτη, τον Turnball, γιά κακομεταχείριση, βαρβαρότητες, εγκλήματα κ.ά.
'Οταν επέστρεψαν, βρήκαν αρχικά καταφύγιο στο κτίριο Casa Avero, το οποίο αγόρασε τον χρόνο 1966 η ελληνική Αρχιεπισκοπή Αμερικής και δημιούργησε σε αυτό το ''προσκύνημα του αγίου Φωτίου''.


Από νεότερα στοιχεία, που ήρθαν στο φως την τελευταία δεκαετία, πιστοποιείται ότι οι πρώτοι 'Ελληνες, μέλη ισπανικής αποστολής, φαίνεται να ήρθαν στον άγιο Αυγουστίνο μεταξύ 1700 και 1710, στην 1η ισπανική περίοδο Φλόριδας.
'Ενας τίτλος ιδιοκτησίας στα αρχεία της πόλης αγίου Αυγουστίνου του χρόνου 1716, αναφέρει τον Ιωάννη Γιαννόπουλο ως ιδιοκτήτη γης, όπου δημιούργησε (μεταξύ 1710-15) το πρώτο ξύλινο σχολείο-σπίτι των ΗΠΑ (σώζεται ως μουσείο). Το σχολείο (ΔΕΝ ήταν ''ελληνικό''), λειτούργησε από έναν άλλον Ιωάννη (Juan) Γιαννόπουλο, τον εγγονό, αυτόν που ''γνωρίζαμε'' και νομίζαμε ίσαμε τώρα, ως δημιουργό του σχολείου-σπιτιού. Αλλά, όλα δείχνουν, ότι ήταν ο εγγονός του πρώτου Ιωάννη Γιαννόπουλου (δημιουργού του σχολείου-σπιτιού) και υιός του Γεώργιου Γιαννόπουλου. Το σχολείο-σπίτι, φιάχτηκε σίγουρα μετά τον χρόνο 1703, αφού οι Aγγλο-Βρετανοί είχαν κάψει (1702) όλα τα σπίτια της πόλης.



Στα πολύτιμα αρχεία (με μέλη, βαπτίσεις, γάμους, θανάτους κ.ά.) της Ρωμαιο-Καθολικής Επισκοπής Αγίου Αυγουστίνου, περιόδου 1594-1821, που ''ψηφοποιήθηκαν'' την τελευταία 8ετία, αναφέρεται το όνομα Ιωάννης Γιαννόπουλος τον χρόνο 1712, με καταγωγή ''Αrcadia, Morea''. Τότε, εξαιτίας της ισπανικής κυριαρχίας στην Φλόριδα, όλοι ήταν Καθολικοί. Τον χρόνο 1752 αναγράφεται η βάπτιση του υιού του, Γεώργιου Γιαννόπουλου.

Η ημερομηνία αυτή ταιριάζει με την ημερομηνία σε τίτλο ιδιοκτησίας του σχολείου-σπιτιού, αφού φαίνεται ότι ο Γεώργιος Γιαννόπουλος, γεννήθηκε 1751. Στην σελίδα 3, Lot 30, γιά ''wooden house'', όπου ευρίσκεται το σχολείο, στην ισπανική απογραφή του χρόνου 1793, με αριθμό 141, αναγράφεται ως κάτοικος-ιδιοκτήτης ο Ιωάννης Γιαννόπουλος (εγγονός), ''υιός γιά 42 χρόνια του Γεώργιου (Γιαννόπουλου) και της Maria Canela''. 'Αρα γεννήθηκε 1751 και βαπτίστηκε 1752.

Συμπέρασμα:
- Ο (πρώτος) Ιωάννης Γιαννόπουλος, μαραγκός-ξυλουργός, μαζί με ολίγους άλλους 'Ελληνες, ήρθε στην Αμερική στην 1η ισπανική περίοδο Φλόριδας, την πρώτη δεκαετία του 17ου αιώνα, με ισπανική αποστολή. Λίγα χρόνια μετά, παντρεύτηκε και απόκτησε έναν υιό, τον Γεώργιο.

- Ο εγγονός του, Ιωάννης Γιαννόπουλος, υιός του Γεώργιου, συνέδεσε περισσότερο το όνομά του με το σχολείο-σπίτι, μετά τον χρόνο 1770. Επειδή ήταν χήρος από 1778, με την δεύτερη γυναίκα του, έκανε (σύμφωνα με τα αρχεία βαπτίσεων περιόδου 1792-1799: Page 163, Roman Catholic Records, St. Augustine Parish-White Baptisms), τον Γεώργιο (1794, πήρε το όνομα του παππού του) και την Μαρία (1796, πήρε το όνομα της γιαγιάς), που αργότερα δίδασκε στο σχολείο. Η Μαρία παντρεύτηκε κάποιον με επίθετο Darling.

- Το σπίτι-σχολείο, δημιουργήθηκε μεταξύ 1710-1715, πρώτη καταγραφή φόρων του, τον χρόνο 1716.



- Το ιστορικό και πρώτο ''ξύλινο σχολείο-σπίτι ΗΠΑ'' (The oldest Wooden School House), που κατασκεύασε ο (πρώτος) Ιωάννης Γιαννόπουλος, με δύο ''πατώματα'', χρησιμοποιήθηκε αρχικά ως σπίτι του και αργότερα, από τον εγγονό του, ως ''σπίτι-σχολείο'', μετά τον χρόνο 1820 όταν η Φλόριδα έγινε μέρος των ΗΠΑ, με την συμφωνία Adams-Onis, 1819 (Πολιτεία των ΗΠΑ -State- έγινε αργότερα), πάνω πάτωμα σπίτι και κάτω -ισόγειο- σχολείο, δηλ. νηπιαγωγείο-δημοτικό. Με δασκάλα, την κόρη του, Μαρία.

(Γιώργος Λυκoμήτρος, 2 Νοε. '17)





(Το KAΛΑΜΙ είναι το παλαιότερο -ιδρύθηκε Φεβ. 1995- και μεγαλύτερο e-ΜΜΕ εκτός Ελλάδας)

Τετάρτη, 1 Νοεμβρίου 2017

'Επος '40 και η ξεχωριστή σημασία του γιά Ομογένεια ΗΠΑ

Γιά το μεγαλείο της ελληνικής ψυχής
Γιατί το 'Επος του '40 έχει ξεχωριστή σημασία για τον Ελληνισμό της Αμερικής


Με ειρωνία και κάθε άλλο παρά κολακευτικά σχόλια αντιμετώπισε ο αμερικανικός Τύπος της εποχής την επίθεση της φασιστικής και ισχυρής στρατιωτικά Ιταλίας εναντίον της Ελλάδας στις 28 Οκτωβρίου 1940. Μιά ματιά στο αρχείο της έγκριτης εφημερίδας ''The New York Times'' το πιστοποιεί (σημ. σύντ.: Βλέπε αρχείο Ν. Υ. Times ή Μπάμπη Μαλαφούρη «Οι 'Ελληνες της Αμερικής 1518-1948»). Οι ιταλικές δυνάμεις θα καταλάμβαναν την μικρή και στρατιωτικά ανίσχυρη Ελλάδα σε μικρό χρονικό διάστημα και ο Μουσολίνι θα "έπινε καφέ στην Ακρόπολη", σύμφωνα με την εφημερίδα.
Η τροπή όμως των πραγμάτων διάψευσε τ' αναμενόμενα αποτελέσματα και το κλίμα άρχισε ν' αλλάζει. Η προέλαση των ελληνικών δυνάμεων στο έδαφος της Αλβανίας, η άτακτη υποχώρηση των Ιταλών, η πρώτη νίκη εναντίον του 'Αξονα και μάλιστα από μιά μικρή αδύναμη χώρα, προκάλεσε μεγάλη έκπληξη στον αμερικανικό λαό και τα πρωτοσέλιδα δημοσιεύματα της νεοϋορκέζικης εφημερίδας, από ειρωνικά μετατράπηκαν σε διθύραμβους γιά το "ελληνικό θαύμα".
Οι Αμερικανοί πολίτες άρχισαν τότε ν' αντιμετωπίζουν διαφορετικά τους 'Ελληνες μετανάστες, που αναγκάστηκαν να φτιάξουν την ΑΗΕΡΑ στην δεκαετία του '20 γιά να προστατευθούν από τις επιθέσεις των ρατσιστών -ειδικά- του Νότου. Οι "πιατάδες-μπρούκληδες" (που δεν γίνονταν αποδεκτοί κοινωνικά, ενώ στο Νότο οι επιγραφές "απαγορεύεται η είσοδος σε σκύλους κι 'Ελληνες" υπήρχαν ακόμα σε καταστήματα), κέρδισαν μιά θέση στα αμερικανικά ΜΜΕ, εξαιτίας του 'Επους του '40.
Το κλίμα άλλαξε, οι Αμερικανοί άρχισαν να υποστηρίζουν τα ελληνικής ιδιοκτησίας καταστήματα στη Νέα Υόρκη και την περιοχή της Βοστώνης, αγόραζαν προϊόντα από αυτά, εκφράζοντας παράλληλα τον θαυμασμό τους γιά το μεγαλείο της ελληνικής ψυχής που δημιούργησε το 'Επος του '40, ενώ τον Ιανουάριο του χρόνου 1941, σκίτσα τσολιάδων με την χαραχτηριστική λέξη "αέρα", δημοσιεύονταν στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας ''The New York Times''. Τότε καθιερώθηκε και η ελληνική παρέλαση στην 5η Λεωφόρο, Μανχάτταν, της Νέας Υόρκης, που χρόνια αργότερα άρχισε να γίνεται γιά την 25η Μαρτίου.
Το 'Επος του '40, δεν έχει μόνο ξεχωριστή σημασία γιά το ελληνικό 'Εθνος. Αποτελεί και την καθοριστική στιγμή της ιστορίας μας, που καθιέρωσε τον Ελληνισμό στην Αμερική και τον έκανε σεβαστό και υπολογίσιμο στον λαό της. Δυστυχώς όμως στις ημέρες μας, η έλλειψη γνώσης της πραγματικής ιστορίας των Ελλήνων στην Αμερική, έχει ως αποτέλεσμα ελληνικές παροικίες, Οργανώσεις, Εκκλησία κλπ, να μην αποδίδουν την πρέπουσα τιμή στο 'Επος του '40, που αποτελεί, πραγματικά και ιστορικά, την κορυφαία, την μεγάλη στιγμή για τον Ελληνισμό της Αμερικής.
Γ. Λ.

____

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Με το δισάκι στον ώμο οι Έλληνες μετά το 2010

Μιλήστε ελεύθερα ελληνικά στους δρόμους της Μελβούρνης,
είναι πολύ πιθανό να συνενοηθείτε στη μητρική σας γλώσσα
16 October 2017
Μιλήστε ελεύθερα ελληνικά στους δρόμους της Μελβούρνης, είναι πολύ πιθανό να συνεννοηθείτε στη μητρική σας γλώσσα. Η τρίτη σε πληθυσμό «ελληνική πόλη» ενισχύει τη φήμη της έπειτα από την επανεγκατάσταση στην Αυστραλία 80.000 Ελλήνων, μέλη οικογενειών οι οποίες προηγουμένως είχαν παλιννοστήσει στην Ελλάδα... 
Η πλειονότητά τους, το 54%, ζει ήδη στη Μελβούρνη. «Από το 2009 έφθασαν στην Αυστραλία παιδιά και εγγόνια Ελλήνων που διέθεταν αυστραλιανή υπηκοότητα, αλλά μετά το 1975 είχαν παλιννοστήσει στην Ελλάδα», εξηγεί στην «Κ» ο Αναστάσιος Τάμης, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Notre Dame και διευθυντής στο Australian Institute of Hellenic Research, που παρουσιάζει σήμερα τα δεδομένα για το σύγχρονο μεταναστευτικό κύμα στην Αυστραλία στο συνέδριο «Νέα Ελληνική Μετανάστευση» του Συλλόγου Ελλήνων Επιστημόνων Βερολίνου-Βραδεμβούργου στο Freie Universität.
«Στο διάστημα 1980-2008 συνολικά 135.000 Ελληνες, πολιτογραφημένοι Αυστραλιανοί πολίτες παλιννόστησαν στην Ελλάδα». Οι κοινωνικοί επιστήμονες απέκλειαν το ενδεχόμενο να επανέλθουν στην Αυστραλία. «Ισχυριζόμουν τότε ότι αυτό θα συνέβαινε μόνον αν αναφλεγούν τα Βαλκάνια», θυμάται σήμερα. Η κατάρρευση, όμως, της ελληνικής οικονομίας ανάγκασε τους απογόνους όσων είχαν μεταναστεύσει στη μακρινή χώρα με τη διακρατική συμφωνία του 1952, να επαναγκατασταθούν στην κραταιά Αυστραλία. Η χώρα, βέβαια, λειτούργησε ως πόλος έλξης και για χιλιάδες άλλους Ελληνες. Πάνω από 18.000 επιστήμονες και εξειδικευμένοι επαγγελματίες ελληνικής υπηκοότητας μετακινήθηκαν στην Αυστραλία, οι 12.000 ρίζωσαν.
ΑΝΕΤΟΙΜΕΣ ΔΟΜΕΣ
Σοκ με το «πισωγύρισμα» της Ιστορίας δεν έπαθαν μόνον οι θεωρητικοί της μετανάστευσης, αλλά όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς. «Οι νεοαφικνούμενοι αναζητούσαν εργασία, στέγη και κοινωνική πρόνοια, αλλά οι δομές της ομογένειας ήταν απροετοίμαστες, μέχρι το 2013 επικρατούσαν αγωνία και πανικός». Εμπόδια προκαλούσε η απουσία διακρατικής συμφωνίας σε θέματα αναγνώρισης επαγγελμάτων και πτυχίων. Ακόμα και η περιβόητη working holiday visa, που προώθησαν οι ελληνικές κοινότητες το 2011, κυρώθηκε από ελληνικής πλευράς το 2014, ενώ η απαιτούμενη υπογραφή από το αρμόδιο υπουργείο Εξωτερικών ήλθε τον περασμένο Ιούνιο. Τα παραπάνω κενά προκάλεσαν την επανεμφάνιση των μεταναστευτικών πρακτόρων με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Μερίδιο, όμως, ευθύνης ο κ. Τάμης αποδίδει και στους ίδιους τους μετανάστες. «Έχοντας γαλουχηθεί σε μια επί 30ετία ευημερούσα Ελλάδα, δεν ήταν προετοιμασμένοι για τις δυσκολίες». Θετικό, βέβαια, είναι το τελικό πρόσημο για την ελληνική κοινότητα των 550.000 ψυχών στην Αυστραλία. «Η εισροή χαρισματικού ανθρώπινου κεφαλαίου τόνωσε την ψυχολογία της κοινότητας, ενίσχυσε τη διαπραγματευτική της δύναμη και επιμήκυνε το “προσδόκιμο” της σε βάθος τουλάχιστον άλλων δύο γενεών, μέχρι και το 2060».
Η κρίση εξώθησε, βέβαια, μεγάλο μέρος του πληθυσμού στις γεωγραφικά και πολιτικά εγγύτερες χώρες της Ε.Ε. «Μεγάλο μέρος εγκαταστάθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γερμανία και την Ολλανδία», εξηγεί στην «Κ» ο δρ Μανώλης Πρατσινάκης, ερευνητής στο Κέντρο Νοτιοανατολικών Σπουδών στην Οξφόρδη, «υπολογίζουμε ότι από το 2010 μετανάστευσαν 90.000-120.000 άτομα στη Γερμανία, 40.000-50.000 στη Μ. Βρετανία και 7.000-9.000 στην Ολλανδία».
Ο Έλληνας ερευνητής άντλησε τα στοιχεία από τα δημοτολόγια, που είναι υποχρεωτικά στη Γερμανία και την Ολλανδία. «Στη Μ. Βρετανία στηρίχθηκα στις αιτήσεις για το National Insurance Number, που αντιστοιχούν μόνον σε εργαζομένους και όχι σε προστατευόμενα μέλη και φοιτητές, άρα ο πραγματικός αριθμός είναι μεγαλύτερος», διευκρινίζει, «δεδομένης της ελεύθερης κινητικότητας εντός Ε.Ε., τα παραπάνω νούμερα δεν συνεπάγονται αντίστοιχη αύξηση του ελληνικού πληθυσμού στις χώρες αυτές».
Η μετανάστευση συνεπάγεται οικονομική αποκατάσταση, αλλά και απομάκρυνση από τους οικείους. «Η καλύτερη ποιότητα ζωής δεν αντισταθμίζει την έντονη μοναξιά που βιώνουν οι μετανάστες», επισημαίνει από το Βερολίνο στην «Κ» η ψυχολόγος Ευτυχία Παπαγιάννη, που, μαζί με τους καθηγητές του ΑΠΘ Ανθή Αργυρούδη και Αντώνη Γαρδικιώτη, πήρε προσωπικές συνεντεύξεις από ζευγάρια που μετανάστευσαν μαζί και από άλλους που «χωρίστηκαν» λόγω μετανάστευσης.
ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΖΕΥΓΑΡΙΑ
«Η διαδεδομένη χρήση του Διαδικτύου δημιουργεί μια ψευδαίσθηση εγγύτητας, αλλά τελικά η διά ζώσης επικοινωνία είναι αναντικατάστατη». Τα ζευγάρια που είναι χώρια βιώνουν συναισθηματική μοναξιά, αλλά και όσα μετανάστευσαν μαζί δοκιμάζονται... «Αντιμετωπίζουν κοινωνική μοναξιά, γιατί έχουν απομακρυνθεί από το δίκτυο συγγενών και φίλων», περιγράφει η κ. Παπαγιάννη, «θέλουν να αποφύγουν τις συγκρούσεις μεταξύ τους και τελικά κλείνεται ο καθένας στον εαυτό του, ενώ επιλέγουν μοναχικές ασχολίες στον ελεύθερο χρόνο τους». Αξιομνημόνευτο ότι οι άνδρες εστιάζουν στη σχέση, ενώ οι γυναίκες στην καριέρα τους, σε μια υπερπροσπάθεια να αποδείξουν την αξία τους. «Πολλοί ομολογούν ότι θέλουν να παλιννοστήσουν, αλλά η κατάσταση στην Ελλάδα τούς δένει τα χέρια»...

__________